One thing missing from our national conversation about marriage – Joel J. Miller – Ancient Faith Blogs



One thing missing from our national conversation about marriage


Joel J. Miller

Ancient Faith Blogs



Cristians have traditionally understood marriage as more than contract, partnership, or mutual agreement. Though it’s been buried under a million words about rights and equality, the church understands marriage to be a sacrament, a gift of God’s grace for the transformation of the recipients.

Look for a moment at two examples: baptism and eucharist. The first moves us into relationship with Christ and his church, while the second gives us the life of Christ so we can become more like him. Marriage is the same way. The endgame is union with God as we grow in Christ.

The apostle Paul actually speaks of marriage as a “mystery,” using the Greek term for sacraments. Our marriages have the power to transform us into the likeness of Christ. But “sacrament” is not a category many of us think about anymore, and the deleterious effect on our understanding of marriage is profound.

The rise of therapeutic marriage

Over the last several decades we’ve come to a different take on marriage, as part of a much larger cultural shift I discussed before. Marriage is now primarily a relationship for the betterment and self-fulfillment of two individuals. Two are stronger than one, after all. Together two individuals can better gratify each other’s desires and fulfill each others needs—right up until the moment they no longer seem able or willing, of course.

None of that is false, so far as it goes. But when you take this understanding of marriage and place it within the context of a self-indulgent culture like ours, you create marriages between two people looking to get the most out of the relationship for themselves. University of Virginia sociologist Sarah Corse and Harvard sociologist Jennifer Silva, for instance, describe the rise of “therapeutic” marriage, which centers on the “happiness, equality, mutuality, and self-actualization of individuals.”

When the individuals involved think they can get more for themselves outside the marriage, they cheat or just “consciously uncouple,” to use Gwyneth Paltrow’s morally beatific euphemism for divorce. “[W]e don’t divorce—or have affairs—because we are unhappy but because we could be happier,” explains therapist Esther Perel.

The union exists, in other words, for the individual to maximize his or her bliss—and to hell with the rest. That’s not true in every marriage, but it sure seemed true in my first marriage, and let me underscore the word first. How could it last with all my self-seeking?

This is the exactly the cultural context in which the Supreme Court wrestled with the question of same-sex marriage. Hence Justice Kennedy’s ruling:

The nature of marriage is that, through its enduring bond, two persons together can find other freedoms, such as expression, intimacy, and spirituality. This is true for all persons, whatever their sexual orientation. There is dignity in the bond between two men or two women who seek to marry and in their autonomy to make such profound choices.

That opinion makes sense in the context of therapeutic marriage. Who doesn’t like room for expression, intimacy, and spirituality? But the judgment doesn’t apply to sacramental marriage because those things—wonderful as they are—are not the governing purpose of marriage as traditionally understood by the church. We’re working toward something bigger.

The significance and safeguard of sacrament

Christians are affected by the “therapeutic” culture as much as anyone. Not only do many of us no longer regard marriage as a sacramental union, in which individual gratification and self-fulfillment are not the ultimate goal. But in the vacuum we have perpetuated the values of the wider culture (as in most everything else we do).

Compounding the problem, Christians approach marriage with expectations that seem appropriate on the surface but which are really just self-indulgence baptized and proof-texted. True love should wait, yes, but the point of marriage isn’t to have—as we often sell it to young people—the most amazing sex ever.

Others have written about the problems with this approach, but the obvious one is that it distorts the purpose of marriage before the pair even steps up to the altar. Everybody loves a good orgasm, but marriage is more about enabling another to grow in union with God. Not only does marriage help display the relationship between God and his church, it helps us actualize that relationship by the Holy Spirit.

Beyond these considerations, the category of sacrament could prove an important safeguard. When a couple comes to marry, the pastor must guard the sacrament as he would with baptism and the eucharist. Sacraments are exclusive by nature. The earliest Christians didn’t even let outsiders see the eucharist.

A minister would refuse baptism to someone not eligible, just as he would refuse the cup. The same is true for marriage. If it’s only a contract, that’s one thing. But if it is a sacrament, then what place do courts and legislatures have dictating practice? Will the government also determine who should get dunked, fed, absolved, and so on? It’s a small but perhaps significant distinction as we look to define the bounds of religious liberty.

Bottom line: If marriage is to survive as any meaningful sort of institution, I am convinced it will only survive to the extent that we recapture the vision for what a sacramental marriage can be. And that of course means those of us who are married must live up to that calling.

Lord, have mercy.


Η αυταπάρνηση & η αγάπη των Χριστιανών οδηγεί τους ειδωλολάτρες στο Άγιο Βάπτισμα της Εκκλησίας



Η αυταπάρνηση & η αγάπη των Χριστιανών

οδηγεί τους ειδωλολάτρες στο Άγιο Βάπτισμα της Εκκλησίας


«Τό 252 φθοροποιός λοιμός ἐξαπλώθηκε σιγά-σιγά σ᾽ ὅλη τήν αὐτοκρατορία. Ὁ λιμός πού ἀκολούθησε καί ὁ αὐχμός διέγειραν τή μανία τοῦ εἰδωλολατρικοῦ ὄχλου κατά τῶν Χριστιανῶν. Οἱ Ἐθνικοί ἐκδήλωσαν τότε ὅλη τους τήν ἀγριότητα καί τήν ἀπανθρωπία. Καθένας στίς δύσκολες ἐκεῖνες καταστάσεις τῆς φοβερῆς ἀρρώστιας, τῆς πείνας καί τῆς δυστυχίας, σκεπτόταν μόνο τή δική του ζωή. Εἶχαν ἐξαφανισθῆ οἱ δεσμοί τῆς φιλίας καί τῆς συγγένειας. Οἱ ἀσθενεῖς στεροῦνταν κάθε φροντίδος καί περιποιήσεως καί οἱ νεκροί ρίχνονταν ἀπό τά παράθυρα τῶν σπιτιῶν στούς δρόμους καί ἀφήνονταν ἄταφοι. Ὁ Ἅγ. Κυπριανός Καρχηδόνος παρότρυνε τότε τούς Χριστιανούς τῆς Ἐπισκοπῆς του νά πράξουν τό καθῆκον τους, νά ἐπιδείξουν αὐταπάρνησι καί νά ἐκδηλώσουν ἐμπράκτως τά αἰσθήματα τῆς ἀγάπης τους πρός τούς δεινοπαθοῦντες ἀνθρώπους, ἀνεξαρτήτως ἄν αὐτοί ἦταν Χριστιανοί ἤ Ἐθνικοί (Κυπριανοῦ, De Mortalitate, κεφ. 15). Ὁ ζῆλος τῶν Χριστιανῶν ἐκδηλώθηκε ἔντονα καί ἡ ἀγάπη τους ἐντυπωσίασε τούς Ἐθνικούς. Πολλοί Χριστιανοί ἔπεσαν τότε θύματα τοῦ καθήκοντός τους θάβοντας τούς νεκρούς καί περιποιούμενοι αὐτούς πού εἶχαν προσβληθῆ ἀπό τήν ἐπιδημία (πρβλ. ὅσα λέει καί ὁ Ἐπίσκοπος Ἀλεξανδρείας Διονύσιος γιά τίς πράξεις αὐτοθυσίας τῶν Χριστιανῶν τῆς Ἀλεξανδρείας, Εὐσεβίου, Ἐκκλησιαστική Ἱστορία 7, 22). Ἦταν ἑπόμενο οἱ διαθέσεις τῶν Χριστιανῶν καί ἡ στάσι τους στίς δύσκολες αὐτές ὧρες νά προκαλέσουν μεγάλη ἐντύπωσι στούς Ἐθνικούς καί νά ὁδηγήσουν πολλούς ἀπό αὐτούς νά προσέλθουν στό Χριστιανισμό καί νά γίνουν μέλη τῆς Ἐκκλησίας (ΡG 45, 956-7)».


Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

Ὁ Ἢχος τῶν Θεϊκῶν Βημάτων

ἐκδ. Ἅγ. Ἰωάννης Δαμασκηνός

Ἀθήνα 2011


Teach your children love – Orthodox Monastery of All Celtic Saints in Isle of Mull, Hebrides Islands, Scotland




“Build Christian values in them, not Christian knowledge.

Work with their hearts, rather than their minds, because the theology of the heart cannot be erased”

(Fr. Seraphim, Orthodox Monastery of All Celtic Saints)


Teach your children love


Orthodox Monastery of All Celtic Saints

in Isle of Mull, Hebrides Islands, Scotland

What exactly is there to teach a child (or a teenager, for that matter)? In what ways is it beneficial for a child to sit down and learn about the Holy Trinity or Christ’s two natures? Is that where we should start? Are dogmas the central focus?

To me, church school is an interesting, but completely alien concept. The idea that I may go to church for anything else except worship feels strange. The notion that I can be taught about worship – by any other means except worship itself – is also strange. I Continue reading “Teach your children love – Orthodox Monastery of All Celtic Saints in Isle of Mull, Hebrides Islands, Scotland”

Από μια λέξη μπορεί να διαλυθεί ένας Γάμος – Γέροντας Αυγουστίνος Καντιώτης, Επίσκοπος Φλωρίνης (+2010)


Από μια λέξη μπορεί να διαλυθεί ένας Γάμος

Ἀναφέρει ὁ Γέροντας Ἐπίσκοπος Φλωρίνης, Αὐγουστίνος Καντιώτης (+2010):

«Ἦταν ἕνα ἀνδρόγυνο πού εἶχε ἀγάπη καί ὀμόνοια. Πέρασαν 5-10 χρόνια μαζί. Καί ξαφνικά μιά μέρα ὁ ἄνδρας θύμωσε, ὁργίστηκε ἀπό τό τίποτε καί πάνω στό θυμό του πέταξε μιά λέξι πολύ προσβλητική γιά τή γυναῖκα του· δέν τήν πίστευε, ἀλλά ἔτσι πάνω στό θυμό του τήν εἶπε. Καί ἡ γυναίκα τί ἔκανε —ἤ μᾶλλον ὁ σατανᾶς, πού περίμενε τόσα χρόνια γιά νά τούς διαλύση; Ἅρπαξε τή λέξι αὐτή καί τήν κόλλησε μέσα στό μυαλό τῆς γυναικός. Χίλιες καλές λέξεις εἶχε πεῖ ὁ ἄνδρας στή γυναίκα του, χίλιες ἀποδείξεις εἶχε ἡ γυναίκα τῆς ἀγάπης τοῦ ἀνδρός· ἀλλά κατώρθωσε ὁ διάβολος, αὐτή τή λέξι πού εἶπε ἐπάνω στό θυμό του ὁ ἄνδρας νά τήν κολλήση μές᾽ στό μυαλό της. Ὅπως ὁ μαραγκός κολλάει τά σανίδια μέ ψαρόκολλα, ἔτσι καί ὁ διάβολος κόλλησε μέσα στό μυαλό τῆς γυναικός τή λέξι αὐτή.

Ἦρθε καί σ᾽ ἐμένα.

—Δέν ἔπρεπε νά μοῦ τήν πῆ αὐτή τή λέξι.

Τῆς λέω:

—Μόνο αὐτή τή λέξι σοῦ εἶπε; Δέν σοῦ εἶπε ἄλλες λέξεις; Δέν σοῦ εἶπε “ἄγγελέ μου”, δέν σοῦ εἶπε “χαρά μου”, δέν σοῦ εἶπε “ἀγάπη μου”;

—Μοῦ τά εἶπε, λέει. Ἀλλά ἐγώ δέν τά λαμβάνω αὐτά ὑπόψιν· αὐτή τή λέξι παίρνω.

—Εἶσαι ἄδικη, τῆς λέω.

—Ὄχι, μοῦ ἀπαντᾶ· ἀυτή τή λέξι τήν κρατάω μέσα στήν καρδιά μου, δέν τήν ἀφήνω.

Τήν εἶπε στή γειτονιά. Καί ἡ γειτονιά, ἀντί νά ρίξη νερό νά σβήση τή φωτιά, ἔριξε πετρέλαιο. Γειτόνισσες, σατανάδες ὁλόκληροι, τή φούντωσαν τή γυναῖκα.
Ἔφτασε στούς δικηγόρους —ἄλλη δουλειά πού δέν θέλουν οἱ δικηγόροι.

(Ἔμαθα ἔφτασε ἕνας δικηγόρος νά πάρη 70.000 δραχμές. Γι᾽ αὐτούς δέν λέτε τίποτε. Ἐνῶ ἄν κανένας παπᾶς πάρη κανένα μικρό φιλοδώρημα —εἶμαι ἐναντίον τῶν τυχερῶν—, βουΐζει ὁ κόσμος. Ἕνας δικηγόρος, παίρνει τόσα λεπτά, γδύνει κυριολεκτικῶς τόν ἄνθρωπο, τόν κάνει νά πουλάη τά γίδια καί τά βόδια του, δίνει τά λεφτά του ὅλα, καί τίποτε δέν λέει κανείς…).

Πάει, λοιπόν, στό δικηγόρο ἤ γυναίκα αὐτή, μέ τή μιά λέξι. Καί πάνω στή λέξι αὐτή, τήν προσβλητική, τό δικαστήριο ἔβγαλε διαζύγιο.

Μολονότι τόν ἄνδρα τόν κάλεσα, ζήτησε σύγγνωμη, φίλησε τό χέρι της· τίποτε αὐτή, ἄκαμπτη, ἀλύγιστη.

Πώ πώ κακία γυναικός! Νά δείξη ὁ ἄνδρας ὅλη τήν ἀγάπη του, νά τήν περιβάλη μέ ὅλη τή στοργή του, νά τήν ἀνεβάση ὥς τά ἄστρα, νά τήν κάνη χερουβείμ καί σεραφείμ, νά τῆς πλέξη ἐγκώμια, νά τῆς δείξη χιλιάδες αγάπες· καί ὅμως νά κολλήση τό μυαλό της σέ μιά λέξι.

Μιά λέξι, μιά μικρά ἁμαρτία εἶναι. Καί ὅμως, ἀπό μιά λέξι διαλύεται ἕνα ἀνδρόγυνο».

Let us accept another as he is – Blessed Elder Aimilianos of Simonopetra Monastery, Holy Mount Athos, Greece (+2019)


-Let us accept another as he is-

Blessed Elder Aimilianos of Simonopetra Monastery,

Holy Mount Athos, Greece (+2019)

Let us accept another as he is. One will insult me, of course. Another will praise me, certainly. Another will offer me half a glass of water, doubtlessly. Let us not meddle in the life of another. When they will ask for our love, let us give it as God gives it, “over both the righteous and the unrighteous.”



Human Relationships in the Light of Christ – Q&A – Father Zacharias of Essex Monastery, England



Human Relationships in the Light of Christ

Q&A – Father Zacharias of Essex Monastery, England

“Human Relationships in the Light of Christ”, talk given by Archimandrite Zacharias in the Orthodox Christian Church in Edinburgh, on 8th of November 2012.

Part 1

Part 2

Part 3

Part 4

Part 5

St. John The Baptist, the Orthodox Monastery, Tolleshunt Knights, Essex, England

Ο Γάμος – Αρχιμ. Ιωάννης Κωστώφ




Από το βιβλίο του π. Ιωάννου Κωστώφ

Στή μελέτη μας αὐτή θά ἀσχοληθοῦμε λίγο μέ ἕνα ἀπό τά σπουδαιότερα θέματα τῆς ἐπιγείου ζωῆς: τό γάμο. Θά δοῦμε τήν ἱερότητά του, καθώς καί τήν προσπάθεια ἀμαυρώσεώς του ἐκ μέρους τοῦ διαβόλου.

Θά δοῦμε, ἐπίσης, τίς εὐλογίες τίς ὁποῖες ἀπολαμβάνει ἕνα ζεῦγος, ὅταν θεμελιώση τή συνεύρεσι καί συνοίκησί του μέ τήν εὐλογία τῆς Ἐκκλησίας στό θρησκευτικό γάμο.

Θά ψηλαφήσουμε τήν ἱερότητα τῶν συζυγικῶν σχέσεων, ὅταν αὐτές ἐπιτελοῦνται μέσα στό πνεῦμα τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ καθώς καί τίς συνέπειες ἀπό τή σαρκολατρία.

Θά διαπιστώσουμε τίς βλαβερές συνέπειες τῶν διαζυγίων καί τῶν πολιτικῶν «γάμων».

Θά εὐχηθοῦμε, τέλος, κάθε εὐλογία πνευματική σ᾽ ὅσους νέους ἀρχίζουν τήν κοινή ζωή τους μέ τή συνδετική χεῖρα τοῦ Κυρίου μας.

Καλό ξεκίνημα!

Γράφει ὁ Walter Νitsche: «Οἱ δοκιμαστικές ἐμπειρίες δέν μποροῦν ποτέ νά ἀποκαλύψουν τήν πραγματικότητα τῆς ἀγάπης. Δέν μπορεῖς οὔτε νά ζήσης δοκιμαστικά οὔτε νά πεθάνης δοκιμαστικά, ἀλλ᾽ οὔτε τή συζυγική ζωή μπορεῖ νά τή δοκιμάσης. Λείπουν οἱ προϋποθέσεις, οἱ συνθῆκες τοῦ πειράματος εἶναι τεχνητές καί ἀπατηλές. Εἶναι ἀκριβῶς σάν νά προσπαθοῦσα νά μάθω κολύμπι στή μπανιέρα. Αὐτό εἶναι ἀδύνατον. Τό πραγματικό κολύμπι χρειάζεται τό ἀπαραίτητο στοιχεῖο: Ἀρκετό νερό, τό πλάτος μιᾶς λίμνης ἤ τῆς θάλασσας. Καί ὁ γάμος εἶναι ὅπως ἡ λίμνη ἤ ἡ θάλασσα».

«Γιά τήν εὐτυχία στό γάμο χρειάζεται κάτι πολύ περισσότερο ἀπ᾽ τό νά βρῆς τό σωστό πρόσωπο. Χρειάζεται νά εἶσαι καί ἐσύ τό σωστό πρόσωπο».

Ἐπισημαίνει ὁ π. Παΐσιος: «Ἡ γυναῖκα, λέει τό Εὐαγγέλιο, πρέπει νά φοβᾶται τόν ἄνδρα, δηλαδή νά τόν σέβεται, καί ὁ ἄνδρας νά ἀγαπάη τή γυναῖκα (Ἐφ 5, 33). Μέσα στήν ἀγάπη εἶναι ὁ σεβασμός. Μέσα στό σεβασμό εἶναι ἡ ἀγάπη. Αὐτό τό ὁποῖο ἀγαπῶ, τό σέβομαι κιόλας. Καί αὐτό τό ὁποῖο σέβομαι, τό ἀγαπῶ. Δηλαδή δέν εἶναι ἄλλο τό ἕνα καί ἄλλο τό ἄλλο· ἕνα πρᾶγμα εἶναι καί τά δύο».

Ὁ π. Dimitri Doudko σέ διάλογο:

«—Τί μπορεῖ νά κάνουμε ἄν οἱ χαρακτῆρες μας δέν συμφωνοῦν καί φιλονικοῦμε διαρκῶς; Πρέπει νά ἐξακολουθήσουμε νά ζοῦμε μαζύ, ἀφοῦ ἔχουμε γίνει ὁλότελα ξένοι μεταξύ μας;

—Θά ἤθελα νά σᾶς κάνω μιά ἐρώτησι. Πῶς σκεπτόσασθαν πρῶτα; Ἄν οἱ χαρακτῆρες σας συμφωνοῦσαν ἄλλοτε, μποροῦν νά συμφωνήσουν καί τώρα. Πρέπει ἁπλούστατα νά κάνετε μιά προσπάθεια ἀμοιβαίας κατανοήσεως, ἀμοιβαίων ὑποχωρήσεων. Κάνετε ὅ,τι μπορεῖτε γιά νά σώσετε τήν οἰκογένειά σας».

«Μέ ρώτησε κάποιος:

—Γέροντα, τί ἑνώνει περισσότερο τόν ἄνδρα μέ τή γυναῖκα;

—Ἡ εὐγνωμοσύνη, τοῦ λέω. Ὁ ἕνας ἀγαπάει τόν ἄλλο γι᾽ αὐτό τό ὁποῖο τοῦ χαρίζει. Ἡ γυναῖκα δίνει στόν ἄνδρα τήν ἐμπιστοσύνη, τήν ἀφοσίωσι, τήν ὑπακοή. Ὁ ἄνδρας δίνει στή γυναῖκα τή σιγουριά ὅτι μπορεῖ νά τήν προστατεύση. Ἡ Continue reading “Ο Γάμος – Αρχιμ. Ιωάννης Κωστώφ”