Πώς γλίτωσε μία οικογένεια από το διαζύγιο

http://textsorthodoxy.wordpress.com

TEXTS – ORTHODOXY

Πώς γλίτωσε μία οικογένεια από το διαζύγιο

Τό ἄκουγε, τό διάβαζε, μά δέν τῆς περνοῦσε ποτέ ἀπ᾽ τό νοῦ ὅτι θά τό ζοῦσε καί ἡ ἴδια.

Ὁ Νότης ἦταν ὁ διαλεχτός τῆς καρδιᾶς της. Ἦταν αὐτό πού ποθοῦσε ἀπό χρόνια. Μικροβιολόγος αὐτή. Φυσικός ἐκεῖνος εἶχαν στρώσει πιά τίς δουλειές τους καί ὅλα φαίνονταν ρόδινα· ταξίδια, μεγάλη ζωή, καμμιά ἀπολύτως δυσκολία…
Τό φροντιστήριό του καί τό ἐργαστήριό της ἔμοιαζαν μέ χρυσωρυχεῖα. Οἱ καταθέσεις τους στήν τράπεζα πλήθαιναν διαρκῶς.

Ὁ γάμος τους μέ τόν πιό φανταχτερό διάκοσμο στή Μητρόπολη καί τό γαμήλιο δεῖπνο στό πολυτελέστατο ξενοδοχεῖο τούς ἔνωσαν καί ἐπίσημα κάτω ἀπ᾽ τήν ἴδια στέγη. Φορτωμένοι μέ τίς εὐχές, τά χαμόγελα καί τά γλυκόλογα τῶν φίλων καί συγγενῶν πέρασαν τό μῆνα τοῦ μέλιτος στή Γαλλοϊταλική Ριβιέρα. Γνώρισαν ἀπό κοντά τά πιό ξακουστά κοσμοπολίτικα κέντρα τῶν βορειοδυτικῶν ἀκτῶν τῆς Μεσογείου…

Τό ἀγοράκι πού ἦλθε στήν ὥρα του στή ζωή τους τούς ἔνωσε ἀκόμα πιό πολύ. Θυμᾶται τί χαρά ἔκανε ὁ εὐτυχισμένος μπαμπάς παίρνοντάς το γιά πρώτη φορά στήν ἀγκαλιά του ἀπ᾽ τά χέρια της!

Τό βάφτισαν σύντομα καί γέμισε τό σπίτι τους μέ τά δῶρα τῶν φίλων, ἀλλά καί μέ τά γέλια καί τά κλαψουρίσματα τοῦ Νικάκη τους. Πόσο ὄμορφα κυλοῦσαν οἱ μέρες τους!…

Ἡ εὐτυχία φαινόταν θρονιασμένη στό πλούσιο σπιτικό τους…

Ἡ εὐγένεια τοῦ Νότη, ἡ φροντίδα του καί γιά τήν ἴδια καί γιά τό παιδί τους θέρμαινε πιό πολύ τήν ἀγάπη στήν καρδιά της…

Τά θύμᾶται τώρα ἡ Ρίτα καί μελαγχολεῖ ἀκόμη πιό πολύ. Πῶς ἔπεσε ξαφνικά ὁ κεραυνός στίς σχέσεις τους μέ τόν Νότη; Νά μήν θέλη νά τρῶνε πιά μαζί! Νά κοιμᾶται σέ ἄλλο δωμάτιο! Νά ἀποφεύγη τό βλέμμα της! Νά παίρνη στήν ἀγκαλιά του τό παιδί του χωρίς ἐκεῖνο τό παλαιό γνώριμό της χαμόγελο εὐτυχίας!
Τό ἐκμυστηρεύθηκε στή μάνα της μέ δάκρυα στά μάτια κι ἐκείνη τό εἶπε ξεκάθαρα:

—Σᾶς ἔκαναν μάγια! Σᾶς ζήλεψαν! Λές νά μπῆκε καμμιά ἄλλη στή ζωή του;

—Δέν τό πιστεύω!

—Ὅλα γίνονται, κόρη μου, σ᾽ αὐτό τόν κόσμο. Ἐγώ, πάντως, θά κάνω πολλή προσευχή. Θά δώσω καί τά ὀνόματά σας νά τά μνημονεύση τήν Κυριακή στή Λειτουργία ὁ παπα-Θωμᾶς κι ὁ Θεός βοηθός.

—Σ᾽ εὐχαριστῶ, μητέρα! Ἐσύ πάντα ἤσουν πιστή, ἐγώ, βεβαία, δέν σ᾽ ἀκολούθησα. Κάνε ὅ,τι ξέρεις…

Τά πράγματα πήγαιναν ἀπ᾽ τό κακό στό χειρότερο. Τά μαῦρα σύννεφα σκέπασαν γιά τά καλά τό σπίτι τους καί ἕνα ἀπόγευμα ξέσπασε ἡ μπόρα.

—Ρίτα, τῆς εἶπε ὁ Νότης κοφτά στό σαλόνι. Ἀρκετά πλέον. Ὁ κόμπος ἔφτασε στό χτένι. Δέν σέ ἀντέχω καί δέν σέ θέλω. Ἄς μήν κοροϊδευόμαστε! Νά τελειώνουμε!

—Μά γιατί, Νότη μου; Τί σοῦ ἔφταιξα; Νά διορθωθῶ!…

—Δέν παίρνει διόρθωσι καί ἄσε τά κλάμματα. Εἶναι γνωστό αὐτό τό γυναικεῖο ὅπλο.

—Δέν σκέφτεσαι τό παιδί μας, Νότη;

—Μήν μοῦ ἀραδιάζεις τώρα τέτοια. Τό σκέφτομαι· καί τί μ᾽ αὐτό; Δέν θά σ᾽ ἀνέχομαι ἐξαιτίας του μιά ζωή!

—Ἐσύ μιλᾶς ἔτσι; Νότη; Ξέχασες τήν ἀγάπη μας, τά ὄνειρά μας γιά τή ζωή! Νότη!

—Ἄσε με ἥσυχο, εἶπα. Κι ἐμποδίζοντάς την νά τόν ἀγκαλιάση κλείστηκε στό δωμάτιό του…

Τήν ἄλλη ἑβδομάδα οἱ δυό τους κι ὁ Νικάκης τους μαζί κάθονται στό εὐρύχωρο δικηγορικό γραφεῖο τοῦ κ. Β…. καί ἐκθέτουν καθένας ψυχρά τίς ἀπόψεις τους. Ὁ ἔμπειρος δικηγόρος τούς ἀκούει προσεκτικά ρίχνοντας ποτέ-ποτέ ματιές καί στόν μικρό, πού δέν ἔδειχνε πώς ἦταν τριῶν χρονῶν.

—Θέλετε νά βγῆ συναινετικό τό διαζύγιο;, τούς ρωτάει κάποια στιγμή.

—Μάλιστα, ἀπαντάει ὁ ἄνδρας.

—Ἐσεῖς τί λέτε;

—Ἐγώ δέν θέλω νά χωρίσουμε, ἀπαντᾶ ἡ Ρίτα.

—Τότε νά τά βροῦμε, νά μονοιάσετε. Γιατί νά χαλάση ἡ οἰκογένειά τους;
Καί ξαφνικά σηκώνεται ὁ δικηγόρος, ἁρπάζει ἀπότομα τό παιδί κι ἀνοίγοντας τό παράθυρο κάνει πώς τό πετάει ἔξω, ἀπ᾽ τόν τρίτο ὄροφο στόν δρόμο.

—Μή! Ὄχι!, ἀκούγονται δυνατά μαζί οἱ φωνές τοῦ Νότη καί τῆς Ρίτας.

—Μά ἐσεῖς τό πετᾶτε στό δρόμο, λέει ὁ δικηγόρος, κοιτάζοντάς τους κατάματα μέ τό παιδί στήν ἀγκαλιά. Αὐτό γίνεται στήν οὐσία. Σκεφτεῖτε καλύτερα τά πράγματα καί τά ξαναλέμε. Κάτι παρόμοιο ἔκαναν καί κάτι συγγενεῖς μου, πού χώρισαν καί παραστράτησε τό παιδί τους καί πέθανε ἀπό ναρκωτικά καί δέν μποροῦν νά ἡσυχάσουν. Σκεφτεῖτε το καλύτερα!…

Μέ χαμηλωμένο τό βλέμμα καί οἱ δυό τους γύρισαν συγκλονισμένοι στό σπίτι τους. Τά πράγματα ἄρχισαν νά παίρνουν τό καλύτερο. Τό χαμόγελο ξανάνθισε στά χείλη τοῦ Νότη. Ἠ ἀμοιβαία συγγνώμη μαλάκωσε καί γλύκανε τίς καρδιές. Ἡ χαρά ξαναγύρισε στό σπιτικό τους. Ἡ γιαγιά, πού ἐξακολουθῆ νά προσεύχεται γιά τό θέμα, δακρύζει καί δοξάζει τό Θεό γιά τό θαῦμα.

Advertisements

如何愛「惡人」?How to Love a Bad Person? (東正教) ╰⊰¸¸.•¨* English & Chinese video

http://taiwanhongkongofmyheart.wordpress.com

TAIWAN & HONG KONG OF MY HEART

Thrift at Sunset, Godrevy. Photographer Andrew Ray, Cornwall.

如何愛「惡人」?How to Love a Bad Person? (東正教)

首先,與那些被惡人深切傷害的受害者,一同哀哭。
然後,試著不要「恨」對方。
接著,試著理解對方之所以成為惡人的原因。
最後,意識到對方變成如此,我們都有責任。

也要記得,我們不是任何人的最後審判者。

但是,在我們談論稀有的、最高的「愛」之前,
在我們談論如何愛「惡人」之前,
先思想我們如何「關心」我們「身邊的人」,
關心我們的家人、朋友、妻子、孩子,
踏出最實際的第一步。

李亮神父講道摘要:http://theological.asia/?p=11986

教會官網 http://theological.asia/
愛的箴言 臉書專頁 http://www.facebook.com/prayforyou
YouTube 頻道 http://www.youtube.com/user/asianORTH…
聖禮儀現場直播 http://bambuser.com/channel/orthodox-…

※尊重著作權,引用請註明網址連結。

台灣基督東正教會隸屬於普世宗主教聖統香港及東南亞教區,
主教為黎大略都主教,台灣由李亮神父牧養教友。

李亮神父
來自東正教會靈修聖地阿陀斯聖山
(Mt. Athos, Gregoriou Monastery),
身為修士的屬靈父親(spiritual father),
於修院中實踐心禱,鑽研古希臘文聖經十多年。
來臺後於各神學院教導東正教神學、靈修、聖經希臘原文等課程,
其屬靈父親為已故希臘知名靈修導師St. Porphyrios of Kafsokalivia。

※尊重著作權,引用請註明網址連結。

Qu’est ce que c’est? – Vidéo ╰⊰¸¸.•¨* French

http://franceofmyheart.wordpress.com

FRANCE OF MY HEART

6001_big

Qu’est ce que c’est?

Η Παναγία οδηγεί τον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη (+1994) στο σπίτι ενός παντρεμένου ανδρογύνου που ετοιμάζεται να χωρίσει

http://xristosorthodoxia.blogspot.com

ΧΡΙΣΤΟΣ – ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Η Παναγία οδηγεί τον

Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη (+1994) στο σπίτι ενός παντρεμένου

ανδρογύνου που ετοιμάζεται να χωρίσει

Ἀναφέρει ὁ Ἀθανάσιος Ροκοβαλῆς:

«Ἡ κ. Δέσποινα Κουτσογιάννη διηγήθηκε τά ἑξῆς: Ὁ κ. Κώστας, ὁ ἄνδρας της, μαζί μέ τόν Ἅγ. Παΐσιο ξεκίνησαν ἀπ᾽ τό μοναστήρι τοῦ Ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου, στή Μεταμόρφωσι Χαλκιδικῆς, νά πᾶνε στήν Κομοτηνή μέ τό αὐτοκίνητο τοῦ κ. Κώστα. Μετά ἀπό τριάντα χιλιόμετρα πιό κάτω, στά Νέα Μουδανιά, ὁ Γέροντας εἶπε στόν κ. Κώστα νά στρίψη ἀπό ἀλλοῦ.

—Γέροντα, ἀπό ἐδῶ πάει στήν Κασσάνδρα, δέν πάει Κομοτηνή…

—Ξέρω, ξέρω… ἦρθε μήνυμα ἀπ᾽ τήν Παναγία… ἕνα ἀνδρόγυνο χωρίζει αὐτή τή στιγμή καί πρέπει νά πᾶμε νά τούς βοηθήσουμε.

—Γέροντα, πῶς νά πᾶμε σπίτι τους;… δέν ξέρω τό δρόμο…

—Τρᾶβα, εὐλογημένε… ξέρει ἡ Παναγία, εἶπε μέ ἔμφασι ὁ Γέροντας.

Στόν ὑπόλοιπο δρόμο τοῦ ἔλεγε ποῦ νά στρίψη μέχρι πού ἔφτασαν σέ μία κωμόπολι καί ὁ Γέροντας τόν ὁδήγησε σ᾽ ἕνα δρόμο καί τόν σταμάτησε μπροστά σ᾽ ἕνα σπίτι.

Οἱ φωνές ἀκούγονταν δυνατές. Χτύπησαν τήν πόρτα καί βρῆκαν τό ἀνδρόγυνο νά χωρίζη τά πράγματά τους σέ στοῖβες. Δηλαδή ἑτοιμάζονταν νά πάρουν τά πράγματα καί νά φύγουν, νά χωρίσουν…

Μόλις εἶδαν τό Γέροντα, σταμάτησαν οἱ φωνές. Λέει ὁ Γέροντας πρῶτα στήν πεθερά πού ἦταν παροῦσα:

—Ἐσύ φύγε τώρα, γιατί φταῖς καί ἐσύ πού ἔφτασαν μέχρι ἐδῶ… Ὑπάκουσε ἡ καημένη καί ἔφυγε.

Μετά τούς πῆρε ἀπ᾽ τό χέρι, μπῆκαν σ᾽ ἕνα δωμάτιο καί μίλησαν ἀρκετή ὥρα… τούς συμφιλίωσε. Βγῆκαν ἀπ᾽ τό δωμάτιο μονοιασμένοι. “Τούς ἀφήσαμε μονοιασμένους καί συνεχίσαμε τό δρόμο γιά τήν Κομοτηνή”, εἶχε διηγηθεῖ ὁ κ. Κώστας».

One thing missing from our national conversation about marriage – Joel J. Miller – Ancient Faith Blogs

http://usaofmyheart.wordpress.com

USA OF MY HEART

356720-admin

One thing missing from our national conversation about marriage

by

Joel J. Miller

Ancient Faith Blogs

Source:

http://blogs.ancientfaith.com/joeljmiller/

http://blogs.ancientfaith.com/joeljmiller/sacrament-of-marriage/

JOEL J. MILLER – ANCIENT FAITH BLOGS

Cristians have traditionally understood marriage as more than contract, partnership, or mutual agreement. Though it’s been buried under a million words about rights and equality, the church understands marriage to be a sacrament, a gift of God’s grace for the transformation of the recipients.

Look for a moment at two examples: baptism and eucharist. The first moves us into relationship with Christ and his church, while the second gives us the life of Christ so we can become more like him. Marriage is the same way. The endgame is union with God as we grow in Christ.

The apostle Paul actually speaks of marriage as a “mystery,” using the Greek term for sacraments. Our marriages have the power to transform us into the likeness of Christ. But “sacrament” is not a category many of us think about anymore, and the deleterious effect on our understanding of marriage is profound.

The rise of therapeutic marriage

Over the last several decades we’ve come to a different take on marriage, as part of a much larger cultural shift I discussed before. Marriage is now primarily a relationship for the betterment and self-fulfillment of two individuals. Two are stronger than one, after all. Together two individuals can better gratify each other’s desires and fulfill each others needs—right up until the moment they no longer seem able or willing, of course.

None of that is false, so far as it goes. But when you take this understanding of marriage and place it within the context of a self-indulgent culture like ours, you create marriages between two people looking to get the most out of the relationship for themselves. University of Virginia sociologist Sarah Corse and Harvard sociologist Jennifer Silva, for instance, describe the rise of “therapeutic” marriage, which centers on the “happiness, equality, mutuality, and self-actualization of individuals.”

When the individuals involved think they can get more for themselves outside the marriage, they cheat or just “consciously uncouple,” to use Gwyneth Paltrow’s morally beatific euphemism for divorce. “[W]e don’t divorce—or have affairs—because we are unhappy but because we could be happier,” explains therapist Esther Perel.

The union exists, in other words, for the individual to maximize his or her bliss—and to hell with the rest. That’s not true in every marriage, but it sure seemed true in my first marriage, and let me underscore the word first. How could it last with all my self-seeking?

This is the exactly the cultural context in which the Supreme Court wrestled with the question of same-sex marriage. Hence Justice Kennedy’s ruling:

The nature of marriage is that, through its enduring bond, two persons together can find other freedoms, such as expression, intimacy, and spirituality. This is true for all persons, whatever their sexual orientation. There is dignity in the bond between two men or two women who seek to marry and in their autonomy to make such profound choices.

That opinion makes sense in the context of therapeutic marriage. Who doesn’t like room for expression, intimacy, and spirituality? But the judgment doesn’t apply to sacramental marriage because those things—wonderful as they are—are not the governing purpose of marriage as traditionally understood by the church. We’re working toward something bigger.

The significance and safeguard of sacrament

Christians are affected by the “therapeutic” culture as much as anyone. Not only do many of us no longer regard marriage as a sacramental union, in which individual gratification and self-fulfillment are not the ultimate goal. But in the vacuum we have perpetuated the values of the wider culture (as in most everything else we do).

Compounding the problem, Christians approach marriage with expectations that seem appropriate on the surface but which are really just self-indulgence baptized and proof-texted. True love should wait, yes, but the point of marriage isn’t to have—as we often sell it to young people—the most amazing sex ever.

Others have written about the problems with this approach, but the obvious one is that it distorts the purpose of marriage before the pair even steps up to the altar. Everybody loves a good orgasm, but marriage is more about enabling another to grow in union with God. Not only does marriage help display the relationship between God and his church, it helps us actualize that relationship by the Holy Spirit.

Beyond these considerations, the category of sacrament could prove an important safeguard. When a couple comes to marry, the pastor must guard the sacrament as he would with baptism and the eucharist. Sacraments are exclusive by nature. The earliest Christians didn’t even let outsiders see the eucharist.

A minister would refuse baptism to someone not eligible, just as he would refuse the cup. The same is true for marriage. If it’s only a contract, that’s one thing. But if it is a sacrament, then what place do courts and legislatures have dictating practice? Will the government also determine who should get dunked, fed, absolved, and so on? It’s a small but perhaps significant distinction as we look to define the bounds of religious liberty.

Bottom line: If marriage is to survive as any meaningful sort of institution, I am convinced it will only survive to the extent that we recapture the vision for what a sacramental marriage can be. And that of course means those of us who are married must live up to that calling.

Lord, have mercy.

Η αυταπάρνηση & η αγάπη των Χριστιανών οδηγεί τους ειδωλολάτρες στο Άγιο Βάπτισμα της Εκκλησίας

http://africaofmyheart.wordpress.com

AFRICA OF MY HEART

68627a77c484568e2f43c5428785f405

Η αυταπάρνηση & η αγάπη των Χριστιανών

οδηγεί τους ειδωλολάτρες στο Άγιο Βάπτισμα της Εκκλησίας

http://thesmileofgodinyourheart.tumblr.com

THE SMILE OF GOD IN YOUR HEART

«Τό 252 φθοροποιός λοιμός ἐξαπλώθηκε σιγά-σιγά σ᾽ ὅλη τήν αὐτοκρατορία. Ὁ λιμός πού ἀκολούθησε καί ὁ αὐχμός διέγειραν τή μανία τοῦ εἰδωλολατρικοῦ ὄχλου κατά τῶν Χριστιανῶν. Οἱ Ἐθνικοί ἐκδήλωσαν τότε ὅλη τους τήν ἀγριότητα καί τήν ἀπανθρωπία. Καθένας στίς δύσκολες ἐκεῖνες καταστάσεις τῆς φοβερῆς ἀρρώστιας, τῆς πείνας καί τῆς δυστυχίας, σκεπτόταν μόνο τή δική του ζωή. Εἶχαν ἐξαφανισθῆ οἱ δεσμοί τῆς φιλίας καί τῆς συγγένειας. Οἱ ἀσθενεῖς στεροῦνταν κάθε φροντίδος καί περιποιήσεως καί οἱ νεκροί ρίχνονταν ἀπό τά παράθυρα τῶν σπιτιῶν στούς δρόμους καί ἀφήνονταν ἄταφοι. Ὁ Ἅγ. Κυπριανός Καρχηδόνος παρότρυνε τότε τούς Χριστιανούς τῆς Ἐπισκοπῆς του νά πράξουν τό καθῆκον τους, νά ἐπιδείξουν αὐταπάρνησι καί νά ἐκδηλώσουν ἐμπράκτως τά αἰσθήματα τῆς ἀγάπης τους πρός τούς δεινοπαθοῦντες ἀνθρώπους, ἀνεξαρτήτως ἄν αὐτοί ἦταν Χριστιανοί ἤ Ἐθνικοί (Κυπριανοῦ, De Mortalitate, κεφ. 15). Ὁ ζῆλος τῶν Χριστιανῶν ἐκδηλώθηκε ἔντονα καί ἡ ἀγάπη τους ἐντυπωσίασε τούς Ἐθνικούς. Πολλοί Χριστιανοί ἔπεσαν τότε θύματα τοῦ καθήκοντός τους θάβοντας τούς νεκρούς καί περιποιούμενοι αὐτούς πού εἶχαν προσβληθῆ ἀπό τήν ἐπιδημία (πρβλ. ὅσα λέει καί ὁ Ἐπίσκοπος Ἀλεξανδρείας Διονύσιος γιά τίς πράξεις αὐτοθυσίας τῶν Χριστιανῶν τῆς Ἀλεξανδρείας, Εὐσεβίου, Ἐκκλησιαστική Ἱστορία 7, 22). Ἦταν ἑπόμενο οἱ διαθέσεις τῶν Χριστιανῶν καί ἡ στάσι τους στίς δύσκολες αὐτές ὧρες νά προκαλέσουν μεγάλη ἐντύπωσι στούς Ἐθνικούς καί νά ὁδηγήσουν πολλούς ἀπό αὐτούς νά προσέλθουν στό Χριστιανισμό καί νά γίνουν μέλη τῆς Ἐκκλησίας (ΡG 45, 956-7)».

Πηγή:

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

Ὁ Ἢχος τῶν Θεϊκῶν Βημάτων

ἐκδ. Ἅγ. Ἰωάννης Δαμασκηνός

Ἀθήνα 2011

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

Teach your children love – Orthodox Monastery of All Celtic Saints in Isle of Mull, Hebrides Islands, Scotland

http://greatbritainofmyheart.wordpress.com

GREAT BRITAIN OF MY HEART

483a99230a15e7ad0184b06094d3a92e

IMG_0102-768x1024

“Build Christian values in them, not Christian knowledge.

Work with their hearts, rather than their minds, because the theology of the heart cannot be erased”

(Fr. Seraphim, Orthodox Monastery of All Celtic Saints)

on-the-shore

Teach your children love

by

Orthodox Monastery of All Celtic Saints

in Isle of Mull, Hebrides Islands, Scotland

What exactly is there to teach a child (or a teenager, for that matter)? In what ways is it beneficial for a child to sit down and learn about the Holy Trinity or Christ’s two natures? Is that where we should start? Are dogmas the central focus?

To me, church school is an interesting, but completely alien concept. The idea that I may go to church for anything else except worship feels strange. The notion that I can be taught about worship – by any other means except worship itself – is also strange. I Continue reading “Teach your children love – Orthodox Monastery of All Celtic Saints in Isle of Mull, Hebrides Islands, Scotland”